به گزارش جامعه ایده آل؛در طول روزهای بحرانی و پرتنش درگیری نظامی ایران با آمریکا و رژیم صهیونیستی، رسانه ملی کشور نقش بیبدیلی در ثبت و بازتاب گسترده و بعضا حضور میلیونی مردم در خیابانها ایفا کرد؛ حضوری که با پخش مداوم گزارشهای میدانی، ارتباط زنده با خبرنگاران و نمایش بیوقفه تصاویر از سراسر کشور، به نماد اتحاد ملی تبدیل شد.
وقتی نخستین نشانههای بحران نظامی در کشورمان دیده شد، کمتر کسی تصور میکرد که جامعه در چنین حجم عظیمی از همبستگی، مشارکت و آمادگی مدنی ظاهر شود. در حالی که آمریکا و اسرائیل حملات و فشارهای همزمانی را آغاز کرده بودند، ایران با وضعیتی تازه روبهرو شد. یک وضعیت اضطراری اما سرشار از حرکت، مشارکت و حضور اجتماعی. نقطه کانونی این حضور، خیابانهای اصلی شهرها بود؛ جایی که مردم، در کنار نیروهای امدادی و داوطلبان، چهرهای متفاوت از مقاومت اجتماعی را ترسیم کردند.
در این میان، رسانه ملی نقشی فراتر از یک شبکه خبری داشت. برای نخستینبار در تاریخ رسانهای این کشور، تلویزیون بدون توقف، پوشش برخط از حضور مردم و گزارشهای جاری در سراسر کشور ارائه کرد. این اقدام به ثبت لحظهبهلحظه واقعیتهای میدان کمک کرد و تبدیل به پلی میان مردم و مسئولان شد؛ پلی که اعتماد عمومی را تقویت و روایت بحران را از سطح اخبار به سطح یک تجربه جمعی منتقل کرد.
حضور مردم در خیابان و تصویری زنده از همبستگی اجتماعی
در روزهای نخست درگیری، وقتی صدای جنگندهها و تخریبها در شهرهای مختلف کشور شنیده شد، هزاران نفر از ساکنان شهرها و روستاها به خیابانها آمدند تا در فعالیتهای امدادی، انتقال تجهیزات، کمک به سالمندان و حمایت از گروههای خدماتی مشارکت کنند. این حضور در روزهای بعد افزایش یافت و بهتدریج چهرهای ملی پیدا کرد.
از شهرهای شمالی گرفته تا مناطق جنوبی، مردم در صفوف منظم، با تابلوهایی که پیامهای امید، حمایت و آرامش را حمل میکرد، حضور داشتند. آنچه این حرکت را از یک واکنش عمومی ساده متمایز کرد، انسجام خودجوش بود؛ نسلی که در برابر بحران، به جای هراس، به خیابان آمد تا بخشی از راهحل باشد.
دوربینهای رسانه ملی نیز در کنار این جمعیت حرکت کردند. از نخستین ساعات آغاز بحران، خبرنگاران رسانه ملی در نقاط مختلف حاضر شدند و تصاویری واقعی، بیواسطه از وضعیت اجتماعی کشور ثبت کردند؛ تصاویری که بعدها آرشیوی ارزشمند از روزهای بزرگ و فراموشنشدنی لقب خواهد گرفت.
رسانه ملی و روایتگر لحظههای دشوار
رسانه ملی تصمیم گرفت برنامههای عادی را متوقف کند و یک رژیم پخش بحرانمحور اجرا کند. این اقدام شامل مواردی چون استقرار دهها واحد سیار در نقاط مختلف کشور، پخش زنده حضور مردم در خیابانها، ارتباط برخط با خبرنگاران مستقر در مراکز بحران، مصاحبه با داوطلبان، امدادگران و خانوادههای حاضر در میدان، نمایش تصاویر دوربینهای شهری و بستههای خبری، گفتوگوهای کارشناسی درباره مدیریت بحران، روانسازی اجتماعی و مسئولیت عمومی و ... بود. این میزان از شفافیت و حضور رسانهای، در شرایطی که تنشها شدت گرفته بود، نقشی کلیدی در آرامسازی روانی جامعه ایفا کرد. رسانه ملی با دوربینهایی که بیوقفه در نقاط مختلف حضور داشتند، نشان داد که هیچ بخشی از کشور در تاریکی اطلاعاتی باقی نمیماند. این رویکرد، خود به عامل مهمی برای جلوگیری از شایعات، ترسافکنی و انتشار اخبار غیرواقعی تبدیل شد.
تصویرهایی که روایت بحران را تغییر دادند
یکی از بخشهای ماندگار این پوشش رسانهای، تصاویر زنده از حضور اقشار مختلف جامعه در کنار نیروهای امداد بود. این تصاویر از تلویزیون ملی، پس از پخش، در شبکههای اجتماعی داخلی نیز بازنشر شدند و موجی از واکنشهای مثبت را برانگیختند و چنین نماهایی، به سرعت به نمادهای بصری این بحران تبدیل شدند.
بازتاب ملی و نقش رسانه در ایجاد انسجام جمعی
بازتاب دستاورد رسانه ملی فقط در مرزهای کشور باقی نماند. با اشاره به حجم حضور مردم و پوشش مستمر رسانهای، باید این اقدام را «نقشآفرینی انسانی در شرایط بحرانی» توصیف کرد. این بازتابها، چهره تازهای از جمهوری اسلامی ایران در جهان ترسیم کرد؛ کشوری که در روزهای دشوار، مردمش را در خط مقدم روایتگری قرار داد.
در سطح داخلی نیز، این پوشش رسانهای را باید نمونهای موفق از مسئولیتپذیری رسانه ملی توصیف کرد. رسانهای که بهجای پنهانسازی یا فاصله گرفتن از واقعیت میدان، خود را بخشی از میدان کرد.
روزهایی که فراموش نخواهند شد
بحران جمهوری اسلامی ایران به پایان خواهد رسید اما آنچه در حافظه تاریخی مردم ماندگار میشود؛ نه فقط دشواری درگیری، بلکه تصویر مردم در خیابانها، صدای گزارشگران در لحظههای حساس و نوری که دوربینهای رسانه ملی در تاریکترین ساعات تاباندند، خواهد بود.