محمد محمدرضایی استادتمام فلسفه دین دانشگاه تهران به نقد و بررسی این مدعا پرداخت و گفت: این مدعای ایشان به طور کلی صحیح نیست.

حوادث تاریخی بر دو نوعند: یک دسته آنها جزء ضروریات دین نیستند، ولی دسته دیگر جزء ضروریات دین اسلام هستند. اگر اصول دین را توحید و نبوت و معاد بدانیم. حداقل نبوت عجین با حوادث تاریخی معتبر است که انکار آنها به نفی نبوت منتهی می گردد.

برای نمونه

۱. انکار این که  پیامبری به نام حضرت محمد(صلی الله علیه و آله و سلم) در تاریخ وجود داشته است.نعوذ بالله

۲. انکار اینکه قرآن، وحی از جانب خداست.

۳. علی رغم این که پیامبر یک فرد امی و امین بوده و می‌فرمایند: ان هو الا وحی یوحی؛ بگوییم ایشان یکی از فیلسوفان حجاز بوده و مطالب قرآن را از رواقیان و یونانیان اقتباس کرده است و اصولا نعوذ بالله ایشان مطالب خلاف واقع گفته است.

۴. انکار اینکه پیامبر خلق عظیم داشته است.

۵. انکار این نکته که پیامبر ایمان بما انزل الله داشته است.

۶ انکار پیامبران الهی پیشین و کتب آنها

۷. انکار اهل بیت پیامبر و انکار احادیث غدیر و سقیفه و ....

بنابراین این ادعای دکتر سروش (که  انکار حوادث تاریخی انکار ضروریات دین نیست) به هیچ وجه صحیح نیست، انکار بسیاری از حوادث تاریخی به انکار نبوت و ضروری دین می‌انجامد.

مگر اینکه ایشان بگوید اعتقاد به نبوت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم و نبوت پیامبران پیشین جزء ضروریات دین اسلام نیست.

در آن صورت ایشان از دینی غیراسلام سخن می گویند، اما در مورد دین اسلام اعتقاد به نبوت با حوادث تاریخی معتبر عجین است و انکار آنها منتهی به انکار نبوت و ضروری دین اسلام می‌شود.