این ۳۰ روز نبرد، دو پیروزی بزرگ و راهبردی را برای هویت ملی ما ثبت کرد که در تاریخ ماندگار خواهد شد:

۱. تاب‌آوری نظامی؛ درهم‌شکستن افسانه شکست‌ناپذیری دشمن

دشمن با تمام توان تکنولوژیک خود آمد تا شیرازه دفاعی ما را از هم بپاشد، اما با دیواری مستحکم از «نبوغ ایرانی» برخورد کرد. پدافند یکپارچه و پاسخ‌های کوبنده موشکی ما نشان داد که تکیه بر توان داخلی، شعار نیست؛ بلکه واقعیتی است که امروز امنیت آسمان و زمین ما را تضمین کرده است. این تاب‌آوری نظامی ثابت کرد که ما از مرحله دفاع، به مرحله‌ای رسیده‌ایم که می‌توانیم اراده خود را بر دشمن تحمیل کنیم. تجهیزات پیشرفته‌ای که امروز کابوس متجاوزان شده، حاصل همان بذری است که در ۱۲ فروردین ۵۸ برای «خودباوری» کاشته شد.

۲. تاب‌آوری اجتماعی؛ بن بست رویاهای دشمن

بزرگترین قمار دشمن در این ۳۰ روز، ایجاد وحشت و درهم‌شکستن وحدت مردم بود تا شاید «فروپاشی از درون» رقم بخورد. اما آن‌چه اتفاق افتاد، بیداریِ دوباره‌یِ روحِ جمعی ایرانیان بود. مردم ما با وجود تمام سختی‌ها و فشارهای جنگ، نه تنها تسلیم نشدند، بلکه با همبستگی ملی و حمایت قاطع از فرزندان خود در جبهه‌ها، نشان دادند که این نظام، ریشه در جان و هویت آن‌ها دارد. این یعنی «جمهوریت»؛ یعنی ملتی که پای انتخاب تاریخی خود ایستاده است و اجازه نمی‌دهد غریبه‌ای برای خانه‌اش تصمیم بگیرد.

امروز، قدرت ما تنها در موشک‌ها خلاصه نمی‌شود؛ دست برتریِ ما در «استقلالِ مطلق» ماست. در حالی که جبهه مقابل ما به ائتلاف‌های لرزان و سیاست‌های پوشالی تکیه دارد، ایران به پشتوانه تمدن چندهزارساله و ایمانِ راسخ ملی، مستقلاً تصمیم می‌گیرد و عمل می‌کند. ما در این یک ماه ثابت کردیم که ایران، دیگر نه یک بازیگر منطقه‌ای، بلکه یک «ابرقدرتِ نوظهور» است که نظمِ تحمیلیِ غرب را به چالش کشیده است.

 ۱۲ فروردین ۱۴۰۵، جشنِ شکوه و بلوغِ یک ملت است. ما ثابت کردیم که هزینه‌یِ استقلال را با افتخار می‌پردازیم، اما هرگز زیر بارِ حقارت نمی‌رویم. تاریخ گواهی خواهد داد که در بهار ۱۴۰۵، ایران نه تنها ماندگار شد، بلکه مسیر جدیدی را برای عزتِ تمام ملت‌های آزاده گشود.

 ما پیروزیم، چون به توانِ داخلی خود ایمان داریم و هویتمان را به بهایِ ایستادگی، جاودانه کرده‌ایم