وی همچنین، گفت: دیپلماسی خویشاوندی یکی از نوین‌ترین رویکردهای توسعه فرهنگی در روابط بین‌الملل است که بر پیوندهای تاریخی، فرهنگی، زبانی، دینی و تمدنی میان ملت‌ها تکیه دارد. در حوزه تمدنی ایران و افغانستان، این نوع دیپلماسی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است؛ زیرا دو کشور در قلب گستره‌ فرهنگی و تمدنی قرار دارند که قرن‌ها با ملت‌های پیرامونی خود در بستر اشتراکات عمیق انسانی و فرهنگی زیسته‌اند.
رایزن فرهنگی ایران در افغانستان با تأکید بر ضرورت تقویت سرمایه اجتماعی فرامرزی افزود: پیوندهای خویشاوندی میان ملت‌های حوزه تمدنی ایران از جمله ایران، افغانستان، تاجیکستان و بخش‌هایی از آسیای مرکزی، قفقاز و شبه‌ قاره، سرمایه‌ای ارزشمند برای ایجاد اعتماد متقابل و گسترش همکاری‌های پایدار به شمار می‌رود. اعتماد برخاسته از اشتراکات فرهنگی می‌تواند بسیاری از موانع سیاسی را کاهش دهد.
وی درباره تحکیم هویت مشترک تمدنی گفت: دیپلماسی خویشاوندی به بازشناسی میراث مشترک ملت‌ها کمک می‌کند؛ میراثی که در زبان فارسی، ادبیات، عرفان، هنر، معماری، آیین‌ها و ارزش‌های اخلاقی متجلی شده است. این هویت مشترک می‌تواند زمینه‌ساز همگرایی منطقه‌ای و تقویت احساس تعلق به یک حوزه تمدنی واحد باشد.
اشتراکات فرهنگی زمینه گفت‌وگو و تفاهم را فراهم می‌کند
حسینی تصریح کرد: حوزه تمدنی ایران و افغانستان از ظرفیت‌های کم‌نظیری همچون آثار حکیم ابوالقاسم فردوسی، مولانا جلال‌الدین بلخی، سعدی شیرازی، خواجه حافظ شیرازی، خواجه عبدالله انصاری، سنایی غزنوی و دیگر بزرگان فرهنگ و ادب فارسی برخوردار است که می‌توانند به‌ عنوان ابزارهای مؤثر دیپلماسی فرهنگی ایفای نقش کنند.
وی با اشاره به نقش دیپلماسی خویشاوندی در کاهش تنش‌ها و سوءتفاهم‌های سیاسی اظهار کرد: اشتراکات فرهنگی و خویشاوندی، زمینه گفت‌وگو و تفاهم را فراهم می‌کند. ملت‌هایی که خود را اعضای یک خانواده تمدنی می‌دانند، آمادگی بیشتری برای حل اختلافات از طریق گفت‌وگو و همکاری دارند.
رایزن فرهنگی ایران در افغانستان تصریح کرد: در عصر جهانی‌شدن و رقابت روایت‌های هویتی، دیپلماسی خویشاوندی می‌تواند مانع فراموشی ریشه‌های مشترک شود و در برابر پروژه‌های هویت‌زدایی و تاریخ‌زدایی نقش مؤثری ایفا کند.
وی درباره توسعه همکاری‌های علمی، فرهنگی و اقتصادی نیز گفت: هنگامی که ملت‌ها احساس نزدیکی فرهنگی داشته باشند، بستر تبادلات دانشگاهی، گردشگری، همکاری‌های رسانه‌ای، نشر کتاب، ترجمه آثار و حتی مناسبات اقتصادی و تجاری نیز تقویت خواهد شد.
حسینی با اشاره به بیانات اخیر مقام معظم رهبری درباره تحقق مفهوم «از هم‌زبانی تا هم‌سرنوشتی»، خاطرنشان کرد: زبان مشترک تنها ابزار ارتباط نیست، بلکه بستری برای شکل‌گیری سرنوشت مشترک است. دیپلماسی خویشاوندی می‌تواند ملت‌های حوزه تمدنی ایران را از سطح اشتراکات فرهنگی به سطح همکاری‌های راهبردی، پایدار و آینده‌ساز ارتقا دهد.
انتهای پیام/