از قلب تهران تا آرامگاه حضرت زهرا (س) در قم، از خاکهای مقدس کربلا و نجف تا آستان قدس رضوی؛ مسیرِ خاکسپاری رهبر شهید، مسیری بود که در آن، مرزهای جغرافیایی در برابر موجِ بیکرانِ عشق و وفاداریِ مردم، ناپدید شد. این سفرِ ابدی، نه تنها یک مراسم وداع، بلکه بازخوانیِ حماسهای بود که در آن، ملتها و آرمانهای انقلاب، در هر ایستگاه، عهدی نو با مقتدای خود تجدید کردند.
به گزارش جامعه ایده آل؛/مجتبی بیات/سفرِ پیکر مطهر رهبر شهید، از کلانشهر تهران آغاز شد؛ جایی که از نخستین لحظات، تهران شاهدِ حضورِ میلیونیِ مردمی بود که با چشمانی اشکبار، مسیر را برای بدرقه باز کردند. این موجِ انسانی، با ورود به شهر مقدس قم، شکوهی دوچندان یافت و در میانِ حضورِ روحانیت و تودههای مردم، پیوند میان «میهن» و «معنویت» را به نمایش گذاشت. اما این حماسه، فراتر از مرزهای ملی بود. انتقال پیکر به خاکهای مقدس عراق، از کربلا تا نجف، نشاندهنده ابعاد بینالمللیِ این جایگاه و پیوندِ ناگسستنیِ رهبریِ شهید با ارکانِ جهان اسلام بود. حضورِ پرشورِ مردم در کربلا و نجف، گواهی بر این واقعیت بود که این فقدان، نه تنها یک سوگِ ملی، بلکه یک واقعهی بزرگ در جغرافیای مذهبی و سیاسی منطقه است. در نهایت، این مسیرِ پرشکوه به مشهدالمضار، رسید؛ جایی که آستان قدس رضوی، با پذیرایی از دریایی از مردم، آخرین ایستگاهِ این سفرِ زمینی را رقم زد. در مشهد، جمعیت به حدی بود که گویی تمام ایران در یک نقطه متمرکز شده بودند. از ساعاتِ نخستینِ صبح، مردم با پای پیاده و با تمثالهای رهبر شهید، مسیرهای منتهی به حرم را تسخیر کرده بودند. اگرچه ازدحامِ بیسابقه و حجمِ عظیمِ جمعیت، حرکتِ پیکرها را با دشواریِ همراه کرده بود، اما همین سنگینیِ جمعیت، خود نشانهای از «همبستگیِ ساختاری» و انسجامِ عمیقِ میان ملت و رهبری بود. در حالی که تابوتهای مطهر بر دوشِ خیلِ مشتاقان قرار داشت، صدای «لبیک یا حسین» و شعارهای کوبنده، فضای شهر را به لرزه در میآورد و نشان میداد که این وداع، پایانِ یک مسیر، اما آغازِ یک تداومِ استراتژیک در تاریخ انقلاب است. پس از اقامه نماز در حرم مطهر، پیکرهای مطهر به رواق «دارالذکر» منتقل شدند. خاکسپاری در جوارِ روضه منوره، پایانِ سفرِ جسمانیِ رهبر شهید بود، اما پیامِ خروشانِ مردم در تهران، قم، کربلا، نجف و مشهد، تنها یک پیام داشت: «راه، روشن است و عهد، پایدار.»