وی با اشاره به جایگاه ویژه خط و خوشنویسی در فرهنگ و تمدن اسلامی اظهار داشت: خوشنویسی تنها یک هنر بصری نیست، بلکه هنری است که کلمه، معنا و زیبایی را در کنار یکدیگر قرار می‌دهد و در طول تاریخ با قرآن کریم، دانش، ادب، عرفان و فرهنگ اسلامی پیوندی عمیق داشته است.

حسینی با اشاره به پیشینه فرهنگی و هنری افغانستان افزود: این سرزمین در تاریخ تمدن اسلامی و حوزه فرهنگی ایران جایگاه ویژه‌ای داشته و شهرهایی همچون هرات، بلخ، غزنی و کابل در دوره‌های مختلف تاریخی از مراکز مهم علم، ادب، هنر و خوشنویسی به شمار می‌رفته‌اند. میراث برجای‌مانده از این حوزه تمدنی، سرمایه‌ای ارزشمند برای نسل امروز و آینده است.

رایزن فرهنگی ایران در کابل، خوشنویسی را یکی از زبان‌های مشترک فرهنگی میان دو ملت ایران و افغانستان عنوان کرد و گفت: این هنر، به دلیل برخورداری از پشتوانه تاریخی، ادبی و دینی مشترک، می‌تواند زمینه‌ای برای گفت‌وگو، شناخت متقابل و توسعه ارتباطات فرهنگی میان دو کشور فراهم کند.

حسینی با تأکید بر ظرفیت‌های موجود در افغانستان در حوزه هنرهای سنتی و خوشنویسی اظهار داشت: امروز نیز در افغانستان استادان، پیشکسوتان و جوانان مستعدی در عرصه خوشنویسی فعالیت دارند و شناسایی، معرفی و حمایت از این ظرفیت‌ها می‌تواند به حفظ و تداوم این هنر کمک کند.

وی انتقال دانش و تجربه استادان به نسل جوان را از الزامات ماندگاری هنر خوشنویسی دانست و افزود: هنر زمانی زنده می‌ماند که به نسل آینده منتقل شود و آموزش جوانان در این عرصه، در واقع انتقال بخشی از حافظه تاریخی و هویت فرهنگی به نسل‌های آینده است.

رایزن فرهنگی ایران در افغانستان همچنین بر ضرورت تقویت همکاری‌های فرهنگی و هنری میان نهادهای دو کشور تأکید کرد و گفت: روابط فرهنگی زمانی عمیق و ماندگار خواهد بود که از سطح برنامه‌های مناسبتی فراتر رفته و به همکاری‌های مستمر میان هنرمندان، استادان، دانشگاه‌ها، انجمن‌های هنری و مراکز فرهنگی تبدیل شود.